İsviçre’de gerçekleştirilen son bir araştırma, parmak hesabı yapan küçük çocukların, matematikte daha başarılı olduklarını ortaya koydu.
Küçük bir çocuğa 4+2 gibi basit bir matematik sorusu sorarsanız, soruyu parmaklarıyla sayarak çözebilir. Peki çocuklar parmaklarıyla saymalı mı? Bu soruya bazı öğretmenler ve ebeveynler, evet küçük çocukların sayıları öğrenmesine yardımcı oluyor diye cevap verirken, diğerleri zihinsel stratejilerin gelişimini yavaşlatabileceğini söyleyebilirler.
Kısa bir süre öne İsviçre’de gerçekleştirilen bir araştırma, küçük yaşlardan itibaren parmak sayma yöntemini kullanan çocukların, kullanmayanlara göre toplama işleminde daha başarılı olduğunu gösterdi. Çocukların parmaklarını kullanarak sayı saymasının değeri konusunda araştırmacılar arasında yoğun bir tartışma var.
Eğitim psikologları, parmak saymanın çocukların çalışma hafızasını aşırı yüklemeden, stratejiler üzerinde düşünmelerine yardımcı olduğunu, daha soyut stratejiler ustalaşana kadar bunu yaptıklarını söylüyor. Bedensel biliş (eylemlerle öğrenme) alanındaki araştırmacılar ise parmakları ve sayıları ilişkilendirmenin " içgüdüsel bir şey " olduğunu ve bu nedenle teşvik edilmesi gerektiğini savunuyorlar. Sinirbilimciler ayrıca, parmaklarınızı hareket ettirdiğinizde ve sayılar hakkında düşündüğünüzde beyninizin benzer bölgelerinin aktive olduğunu ve bunun hafızaya yardımcı olduğunu da fark edebilirler diyor.
Daha önce yapılan birkaç sınıf içi araştırma, matematik sorularını çözmek için parmak stratejileri kullanan çocukların, kullanmayan çocuklara göre daha iyi performans gösterdiğini, ancak yedi yaşına kadar bunun tam tersinin geçerli olduğunu göstermiştir. Yani, yedi yaşından önce parmak sayanlar daha iyidir. Yedi yaşından sonra ise parmak saymayanlar daha iyidir. Bu neden oluyor? Matematik eğitimi için ne anlama geliyor? Bu, birkaç yıldır tartışılan bir konu. Lozan Üniversitesi'nin yeni bir araştırması bu tartışmaya son verme yolunda önemli bir adım attı.
Araştırmacılar, daha önceki çalışmaların, yedi yaş civarında parmak saymanın faydalarındaki belirgin değişime ilişkin iki olası açıklama sunduğunu söylüyor. Bir yoruma göre, matematik soruları daha karmaşık hale geldiğinde (örneğin 13 + 9, 1 + 3'ten daha zordur) parmak stratejileri etkisiz hale gelir ve bu nedenle parmak stratejilerini kullanan çocuklar o kadar iyi performans göstermez. Diğer olasılık ise, yedi yaşında parmak stratejileri kullanmayan (ve kullananlardan daha iyi performans gösteren) çocukların daha önce parmak kullanıcısı olup, daha gelişmiş zihinsel stratejilere geçiş yapmış olmalarıdır. Bu çelişkili açıklamaları açıklığa kavuşturmak için araştırmacılar 4,5 ile 7,5 yaş arasındaki yaklaşık 200 çocuğu takip ederek her altı ayda bir toplama becerilerini ve parmak kullanımlarını değerlendirdiler. Özellikle, çocukların parmaklarını kullanmaya başlayıp başlamadıkları ve ne zaman bıraktıkları takip edildi. Böylece, her değerlendirme noktasında, çocukların parmak kullanmayan, yeni parmak kullanan (yeni başlayan), parmak kullanmaya devam eden veya eski parmak kullanan (bırakmış) olup olmadıkları kaydedildi.
Çalışma, 6,5 yıl sonra parmak kullanmayanların çoğunun aslında eski parmak kullanıcısı olduğunu ortaya koydu. Bu eski parmak kullanıcıları, toplama sorularında da en yüksek performans gösterenlerdi ve bir yıl sonra bile hala gelişim gösteriyorlardı. Bu bulgunun önemi, önceki çalışmalarda, bu yüksek performanslı çocukların yalnızca parmak kullanmayanlar olarak tanımlanmış olması ve eski parmak tabanlı strateji kullanıcıları olarak tanımlanmamış olmasıdır. İsviçre'de yapılan yeni araştırmada, sadece 12 çocuğun yıllar boyunca parmaklarını hiç kullanmadığı ve en düşük performansı gösteren grup olduğu ortaya çıktı. Ayrıca çalışma, parmak sayma stratejilerine "geç başlayanlar" olarak adlandırılan ve 6,5-7,5 yaşlarında hala parmak stratejilerini kullananların, eski parmak kullanıcıları kadar iyi performans göstermediğini gösterdi. Bu uzun vadeli çalışmaya göre, hem öğretmenlerin hem de velilerin, okul öncesi dönemden okulun ilk birkaç yılına kadar parmak sayma gelişimini teşvik etmeleri gerektiği sonucuna varmak makul görünüyor.
Kaynak: https://www.apa.org/pubs/journals/releases/dev-dev0002099.pdf
